‘Straks een gasloos huis?’

Westeremden-Ruim een jaar na de beving in Zeerijp wachten nog vele Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Een serie over hen die het wachten zat zijn. 

Er zit een dikke merel op de picknicktafel buiten, vanwaar je bij helder weer helemaal tot Uithuizen kunt kijken. Binnen, in de lichte, vierkante keuken, is het warm en gezellig. Albert Mulder en Judith Oosterhoff zijn trots op die keuken. ,,Mooi hè’’, zegt Judith. ,,Kijk maar goed. Gaat allemaal tegen de vlakte.’’

Drie jaar deden ze erover om de oude koeienstal te verbouwen. Ze ontwierpen alles zelf. Maakten schemerlampjes van de ouwe drinkbakjes. Legden vloerverwarming onder de Franse plavuizen. Lieten de kastjes op maat maken en verfden ze in een intrigerende, oud-blauwe kleur.

O, Judith steekt af en toe haar kop in het zand omdat ze er geen jota meer van begrijpt en als ze af en toe haar hoofd heft, wordt het haar zwaar te moede, maar gelukkig is Albert een wonder van nuchterheid en kalmte. Zo waden ze samen door het papieren moeras waarin ze zich sinds een aantal jaren bevinden.

Aan die picknicktafel zaten ze, op die avond in 2012, toen ze ineens een gerommel hoorden alsof er een bietenwagen langsreed. Het waren geen bieten, het was de aarde die beefde bij Huizinge. Judith: ,,De steigers klapten heen en weer, maar we zeiden tegen elkaar: als er iets staat als een huis, dan is dit het wel.’’

Albert kent de boerderij als geen ander; hij groeide er in op. In deze keuken molk hij ’s morgens de 21 koeien van zijn vader.

In 2009 trokken ze erin. Ze smeedden enthousiaste plannen voor hun nieuwe paleis, vervingen het dak van het voorhuis, verbouwden de keuken en de slaapkamers en ze waren in 2016 lekker bezig in de voorkamer, toen de aannemer hen aanraadde contact te zoeken met het project Heft in Eigen Hand, zodat ze de boel even adequaat konden verstevigen. „Dan zie ik jullie over een paar maanden weer”, zei hij nog.

In diezelfde voorkamer staat de specieton van de aannemer al jaren onaangeroerd. Er kwam een dossier van meer dan 128 pagina’s, dat constateerde dat het voorhuis plat moest omdat dat goedkoper was dan herstel, en dat er van het achterhuis alleen de buitenmuren zouden blijven staan, de rest vervangen.

Het wachten is op de dag dat dat daadwerkelijk gaat gebeuren. Onlangs hoorden ze dat hun dossier nu naar de NAM is gestuurd, zodat die toestemming kan geven voor een bouwdepot.

Iedereen is van goede wil, zeggen ze. Ook de natuurbeschermers die met een hoogwerker kwamen en de schoorstenen tóch onderzochten op vogelnestjes, ondanks dat Albert zei dat ze dichtgemetseld waren.

De ellende is: vanuit de wachtstand is het slecht plannen maken. En die hebben ze wel.

,,Ze vroegen wat we in onze nieuwe keuken wilden’’, zegt Albert. ,,Wij zeiden: nou, geen gas natuurlijk! Maar dat kon niet. Alles moet in oude staat worden opgeleverd. Dus ook de gasleidingen. Pas daarna kunnen we overschakelen op een alternatief.’’

Judith: ,,Deze situatie is als een groot, log monster. Dit heeft niks meer te maken met mensen, alleen nog maar met regels en geld.’’